Als ouder van een zorgintensief kind sta je vaak jaren in de overleefstand. Veel zorgen, gebroken nachten, altijd ‘aan’ staan. En toch ga je door. Natuurlijk ga je door. Je regelt, je past aan, je schuift je eigen grenzen op. En dat voelt niet als een keuze, maar als vanzelfsprekendheid.
Totdat je lichaam begint te fluisteren. Een pijntje hier, een pijntje daar, een kort lontje en een energievoorraad die nooit meer echt vol raakt.
Het zijn signalen die je lang kunt wegduwen — ouders van zorgintensieve kinderen zijn daar vaak meester in, de zorg is er immers altijd. Maar het is een slijtageslag. Wanneer je die fluisteringen van je lichaam blijft negeren, gaat het steeds harder praten.
Tot het besef komt: zo wil ik niet doorgaan. Bij vrouwen dringt dan ook vaak de vraag op; moet ik dan maar stoppen of minder gaan werken?
Tijdens een coachingstraject zei een coachee:
“Ik realiseer me door de coaching steeds meer dat ik eigenlijk nóg een baan heb thuis. Dat doe ik er altijd gewoon maar bij, maar het heeft natuurlijk invloed op mijn belastbaarheid.”
En dat is ook zo. Zoals Lynn Berger schijft in haar boek ‘Ik werk al (Ik krijg er alleen niet voor betaald)’ is zorgen óók werk. En wanneer jouw kind een beperking heeft, is die zorg ook nog eens intensief en 24-7 in jouw leven.
Vaak roept men bij kleine kinderen dat alles een fase is. Maar bij zorgintensieve kinderen is die extra zorg geen fase. Het blijft een leven lang. Om die reden is het ook niet iets wat je er gewoon ‘bij’ doet.
De vraag is of je moet stoppen met je betaalde baan om je onbetaalde baan vol te kunnen houden. Anders gezegd: als je stopt met je werk, ga je méér zorgen. Dat lijkt praktisch misschien de kortste klap. Op de langere termijn kan dit veel gevolgen hebben en niet alleen financieel.
Een zorgintensief kind is als een cadeau waar je niet om gevraagd hebt. Tenminste, je wenste het kind, niet de extra zorgen. Toch heb je het gekregen en dat heeft invloed op jouw keuzevrijheid. Je kunt niet alles doen zoals je zou willen. Tegelijkertijd betekent dat niet dat je helemaal geen keuzes meer kunt maken.
Je kunt binnen de kaders van jouw gezin kijken wat mogelijk is. Wie doet wat, waar kun je extra hulp voor inschakelen en wat is nodig om het voor iedereen leefbaar te houden. Niemand heeft er iets aan als jij leegloopt op zorgen voor anderen.
Tijdens een coachingstraject werken we niet met grote, onhaalbare stappen. We kijken naar wat wél kan, binnen de realiteit van jouw gezin. En dat begint met bewustwording.
Niet pas als je omvalt, maar veel eerder.
Wat vertelt je lichaam? Wat vertelt je humeur? Wat vertelt je agenda?
Waar loop je op leeg? Kun je daar minder van doen? Kan iemand anders daarin iets overnemen?
En minstens zo belangrijk: waar laad je van op?
Soms ben je dat het kwijtgeraakt in de hectiek maar als je (her)ontdekt waarvan jouw batterij oplaadt, wil je daar meer van
Niet alles hoeft op jouw schouders te blijven liggen.
Kun je taken anders verdelen?
Kun je hulp vragen?
Kun je verwachtingen bijstellen — van jezelf én van anderen?
Kijk ook dit filmpje: Moet ik dit nu doen?
Regie betekent niet dat alles maakbaar is.
Regie betekent: invloed uitoefenen op de stukken waar dat wél kan.
Dat geeft lucht. En ruimte. En soms zelfs rust.
Er is geen quick fix. Je kunt veel op doorzettingsvermogen en goede wil maar wanneer je jarenlang onder hoogspanning hebt gestaan, zit de vermoeidheid ook in je systeem. In elke cel van je lichaam slaat chronische stress zich op. Ontspannen is dan niet zomaar een knopje wat je kunt omzetten.
Gun jezelf ook die tijd. Bouw kleine stapjes in je dagelijkse routines die voor jou kunnen werken. Een wandeling tijdens de lunch, een ademhalingsoefening tussen twee online afspraken of een cursus keramiek.
Het is belangrijk dat het kleine stapjes zijn, die kosten niet zoveel moeite waardoor de kans groter is dat je het vol kunt houden. En als het je dan lukt, heb je sowieso al een succesmomentje te pakken.
Hoe balanceer je tussen gezin, werk en extra zorgtaken? Positieve Gezondheid helpt om overzicht te…
Ouders van een zorgintensief kind lopen een hoger risico op een burn-on. Is zelfzorg het…
De podcast Levend-verlies gaat over gevoelens van verlies en rouw die ouders van een kind…
Onze dagen zijn eigenlijk een verzameling van pech- en geluksmomentjes. Van hele kleine tot grotere…
Magazine Anders staat vol verhalen van moeders met een kind met een beperking. In haar…
Als moeder van een zorgintensief kind heb je vaak weinig tijd om te lezen. Een…